We mogen het nog zo hard van ons willen afschudden, we zullen altijd het land van Magritte (maar ook van Bosch, Breugel, Delvaux, Panamarenko, Broodthaers en tutti quanti) blijven.
We hebben gisteren zogezegd de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde in de kamercommissie Binnenlandse zaken gestemd. En toch is het zeer de vraag of die splitsing er op die manier ooit zal komen aangezien we nu in een maanden- en zelfs jarenlang administratief, juridisch en politiek moeras van alarmbelprocedures, belangen- en bevoegdheidsconflicten zullen ploeteren en wegzinken.
Politiek is altijd een beetje theater maar na gisteren blijft er vooral de kater. Wat nu?
Twee zaken zijn absoluut noodzakelijk:
- de leidende formatie, m.n. de CD&V van Yves Leterme moet nu eens een duidelijke en realistische marsrichting aangeven, dat is toch het minste wat men van een verantwoordelijke kandidaat-premier mag verwachten.
- het is raadzaam om “den dikke en den dunne” (ra ra, wie zouden dat kunnen zijn?) nu van de voorgrond van het toneel te halen en in de coulissen te laten sudderen.
Stan Maingain en Oliver De Wever mogen dan achtbare collega’s zijn, het is nu tijd dat MR en CD&V deze heren, wier politieke beurskoers absoluut overgewaardeerd is, terugbrengen tot hun eigenlijke proporties: vertegenwoordigers van kleine partijtjes die onder hun beidjes maximum tien procent van het Belgisch electoraat uitmaken. |
