Er heeft zich momenteel een vreemd soort eenheidsdenken in grote delen van de Vlaamse politiek en de publieke opinie geïnstalleerd. De federale begroting gaat diep in het rood en dat is ‘de fout van de Walen’. Bovendien ‘heeft Vlaanderen daar geen uitstaans mee’. Dat is zowat het onderbuikgevoel dat leeft. Zij die dit soort platitudes verkondigen vergeten overigens gemakshalve dat ‘de Walen’ zich in veel gevallen ook nog maar matig met het federale niveau identificeren omdat zij dan weer vinden dat ‘de Vlamingen daar veel te dominant zijn’.
De conclusie die De Wever, De Winter, Dedecker en een behoorlijk deel van de CD&V daaraan verbinden is dat ‘er geen Vlaamse euro meer mag gaan naar de federale regering’. Nochtans is er nooit een reële geldoverdracht geweest van de Vlaamse naar de federale regering. Eerder het omgekeerde is waar: de financieringswet is zo opgevat dat de federale kas een melkkoe geworden is voor de deelstaten.
Het enige wat nu nuttig zou zijn is dat de deelstaten die dat kunnen, zoals Vlaanderen, geld in een aantal buffers (zoals bijvoorbeeld voor de vergrijzing) opzijzetten. Dat kan dan later op de lange of middellange termijn aangesproken worden, op korte termijn helpen die overschotten onrechtstreeks om een federaal budgettair evenwicht te bereiken (omdat Europa het financiële evenwicht van een staat bekijkt over alle beleidsniveaus heen). Lijkt me efficiënt en vooruitziend bestuur…
Nochtans, als je dit tegenwoordig hardop durft te zeggen, ben je meteen een slechte Vlaming. Het debat is dan ook onmiddellijk morsdood. Je kan volgens sommigen vandaag alleen nog een goede Vlaming zijn als je tegen het federale niveau bent. Een combinatie van Vlaams zelfbewustzijn en federaal engagement is dezer dagen ‘altmodisch’.
Call me old fashioned, maar ik ga mijn overtuiging niet overboord gooien omdat de collectieve verdwazing op dit ogenblik politieke hipheid volgens andere maatstaven beoordeelt.
|
