Jean-Marie Dedecker heeft berekend wat migratie jaarlijks aan ons land kost. Misschien kan hij ook eens berekenen wat het opbrengt.
Op één punt heeft JMDD gelijk: hoewel de migratie door gezinshereniging, ook wel volgmigratie genoemd, de laatste jaren aan strengere voorwaarden is gekoppeld blijft dit een probleem op het vlak van kwantitatieve en kwalitatieve instroom. Het zijn er m.a.w. te veel en het gemiddeld opleidingsniveau is laag. Hoewel velen van hen op eigen kracht op de sociale ladder naar omhoog klimmen zijn er minstens evenveel voor wie volgmigratie de kortste weg naar het ocmw is. Daarom is het absoluut noodzakelijk de mogelijkheden van volgmigratie verder in te perken en aan duidelijke voorwaarden te onderwerpen en tegelijk meer plaats te maken voor economische migratie. Dan gaat het over mensen die in knelpuntberoepen gewoon nodig zijn om de zaak hier draaiende te houden. Op dat vlak kunnen we nog veel leren van landen als Canada, Australië en de VS.
Maar JMDD wil niet zozeer een debat openen over migratie, dan wel een ongemakkelijk klimaat van angst voor de migratievloedgolf creëren, zoveel is duidelijk. Terwijl iedereen die ogen in zijn kop heeft toch al jaren weet dat vele duizenden allochtonen hier al vele jaren werk doen dat zonder meer noodzakelijk is (in de industrie, in de zorgsector,…) en waarvoor niet altijd makkelijk autochtonen gevonden worden. Deze mensen betalen dus mee aan de pensioenen van vandaag en van morgen. En het ziet er naar uit dat we de komende jaren nog meer migratie nodig zullen hebben: na Duitsland zijn we immers het snelst verouderende land in de EU.
Daarnaast is er het onomstootbaar feit dat migranten met z’n allen zeer veel geld terugsturen naar hun thuisfront (een pak meer dan de officiële budgetten voor ontwikkelingssamenwerking van een regering) en op die manier de levensstandaard in het thuisland toch een beetje opkrikken en daardoor bijkomende migratie tegenhouden of milderen.
Over migratie maken we dus best de volledige rekening. We hebben immers niet meer maar slimmere migratie nodig. Angsthazen kunnen we daarbij missen als kiespijn.
Of zou JMDD op zijn vijfentachtigste in rusthuis ‘De Versleten Tatami’ een ochtendlijke wasbeurt weigeren als in het washandje de kordate maar vriendelijke hand van een uit Kinshasa ingeweken ‘maman’ zit?
|
