De verkiezingskoorts voor het mandaat van voorzitter van Open Vld begint intern stilaan voelbaar te worden. Gwendolyn doet het met Dirk. Doet Marino het met Annick? En wat met Rik? Komt er een team vanuit Jong Vld?
Ook aan mijn mouw werd er de voorbije weken getrokken: waarom ik geen kandidaat ben, dat het toch een goed idee zou zijn en dat de partij nood heeft aan stabiliteit. Toegegeven, ik heb er lang over nagedacht. En ik heb beslist niet mee te dingen.
De twee voornaamste redenen zijn de volgende:
-ik vind Marino en Gwendolyn allebei zeer goede kandidaten en absoluut geschikt om de partij te leiden (over andere kandidaten spreek ik me niet uit omdat zij voorlopig het stadium van de geruchtenmolen nog niet voorbij zijn); dat stelt me gerust; een tegenwerping kan dan zijn ‘ja maar, wie echt ambitieus is vindt altijd wel dat hij of zij het beter kan, ongeacht de concurrentie’…; dat brengt me tot mijn tweede reden.
-men moet in het leven ook zijn ambities op de juiste plek en op het juiste moment weten te etaleren; op dit ogenblik en voor de komende jaren is mijn ambitie net om zo goed mogelijk de Vlaamse liberale fractie in de oppositie te leiden; dat is absoluut een voltijdse bezigheid en een nobele taak; het klopt wel dat het voorzitterschap van een partij nog een stuk complexer is maar er is m.i. niks mis met de ambitie om van 21 sympathieke doch redelijk individueel ingestelde politici een geolied team te maken, om de saus tussen anciens en jong geweld te laten ‘pakken’.
Een voornemen dat ik trouwens deel met mijn collega-fractieleiders in Kamer en Senaat, Hilde Vautmans en Bart Tommelein.
Zo maak ik toch ook deel uit van een trio dat een belangrijke rol wil spelen in het volgende hoofdstuk van onze partij. |
