Zeggen dat Patrik Vankrunkelsven mijn vriend is gaat wellicht wat ver (vriendschap in de politiek, het blijft toch een beetje een contradictio in terminis) maar een politieke zielsverwant is hij beslist. Hij is meer een dwarsligger, ik ben meer een bruggenbouwer, als hij kernbommen zoekt in Kleine Brogel dan gaat hij ook tot het uiterste, ik laat me gedwee inrekenen, hij pleit voor een bijna absoluut rookverbod, ik rook graag eens een sigaartje, dat wel, maar we hebben veel gemeen. We komen uit dezelfde Volksuniestal (al is hij daar nooit helemaal van los gekomen blijkbaar, voor mij is het een waardevol maar afgesloten hoofdstuk), gingen bijna op hetzelfde moment naar Open Vld, versterkten er op een constructieve manier de links-liberale vleugel (we schreven er zelfs samen het Blauwe Boekje –met rode kaft- over). Bovendien is hij zonder meer een aangenaam mens. Ik vind het dan ook jammer dat hij uit de politiek stapt. Jammer ook dat zijn exit gepaard gaat met een boodschap van onvoldaanheid, een tikkeltje frustratie, een zweem van bitterheid, een vleugje zurigheid zelfs. Daarmee doet hij zichzelf als politicus oneer aan.
Wie zichzelf ook oneer aandoet is de hoofdredacteur van Knack. Een vriend is hij niet (vriendschap tussen politici en journalisten krijgt al snel iets incestueus), al hebben we wel gemeen dat we tot le dernier carré van de FC Brussels-supporters behoren, maar ik kan zijn editorialen waar hij zijn visie op de internationale politiek etaleert vaak smaken. Maar o wee als hij de behoefte voelt om zijn licht over de inlandse politiek te laten schijnen. Dan schift de melk al snel. Ik weet ook niet precies wat er tussen hem en het liberale gedachtegoed ooit misgegaan is maar het is overduidelijk dat hij geen goed woord weet te vinden voor politici van Open Vld. Dat is overigens zijn volste recht maar er zijn onderbouwde meningen en er zijn slordig bijeengeschreven schotschriften. En een nooit gezien staaltje van die laatste variant las ik gisteren in zijn wekelijks voorwoord in Knack.
Als de inkt al lang op is en er alleen nog maar vitriool uit je pen komt, is het misschien ook wel eens tijd om aan stoppen te denken, Rik.
Het is maar een gedachte, niet dat ik je wil stalken.
|
