Toen Pascal Smet enkele jaren geleden door de Socialistische Partij Anders (ook bekend onder de naam Sociaal Progressief Alternatief als ik me niet vergis) in de Brusselse politiek gedropt werd, was zijn devies ‘Fly with the Eagle or scratch with the Chickens”. Pascal wilde hoog vliegen, heel hoog. Hij sloopte hele en halve heilige huisjes aan de lopende band, bracht ook wel een aantal dingen in beweging. Hij gaat er voor, dat kan ik wel appreciëren.
Maar hij is tegelijk een beetje een koekoeksjong. Dat werd me duidelijk toen ik zijn boekje ‘Eén Stad, één visie’ (Une ville, une ambition, one city, one future, ja ja, oui oui, yes yes) las. Over heel veel dingen ben ik het in de grote lijnen met hem eens, sommigen noemden ons niet voor niets de twee enige moderne politici in Brussel (te veel eer) want ze liepen heel erg gelijk met de zaken die ik voordien in ‘Bastaard, het verhaal van een Brusselaar’ beschreef. Behalve dat ik geprobeerd heb een echt boek te schrijven en hij een verkiezingspamflet was en is er echter één groot verschil tussen ons. Hoe we naar het onderwijs in de hoofdstad kijken.
Ik vind dat we ons Vlaams en/of Nederlandstalig maatschappelijk aandeel in Brussel met een verdere uitbouw, kwantitatief én kwalitatief, van het onderwijsaanbod gestaag moeten vergroten, ook al omdat er door de demografische groei binnen tien jaar 15.000 leerlingen in onze stad bijkomen (slik).
Smet zegt ‘neen, de draagkracht van de Brusselse Nederlandstalige scholen is overschreden’. Hij, de meest open aller politici, zet dus een slot op de schooldeur. Vol is vol (tiens, dat verhaaltje heb ik precies al eens boven de Moerdijk gehoord). Op die manier creëert hij een negatieve sfeer rond de scholen, een angstklimaat zelfs. En als beleidsverantwoordelijke doe je zoiets niet, want als minister ben je zélf verantwoordelijk voor het welbehagen en welslagen van al die kinderen, leerlingen, ouders, leerkrachten en scholen. Doe je dat wel, dan heet dat nestbevuiling.
Het blijft een vreemde vogel, die Pascal… |
