Guy Vanhengel lijkt dezer dagen andermaal voor een schier onmogelijke opdracht te staan: hij moet het begrotingstekort federaal terugbrengen tot 3%. De Europese Commissie eist dit en ook de Belgische Hoge Raad voor Financiën zet terecht de nodige druk. In vergelijking met andere Europese landen doen we het redelijk maar een strakke begroting vandaag is een fundament voor de toekomst. Omgekeerd: nu ontsporen is gelijk aan jaren afbetalen. Dus wil Vanhengel doen wat hij moet doen, met volle overtuiging.
De federale overheid moet natuurlijk zelf inspanningen leveren, maar de deelstaten en de gemeenten kunnen ook een duit in het zakje doen. De EU bekijkt immers de globale begrotingen van deze drie beleidsniveaus als één geheel.
Probleempje: Vlaanderen wil omdat het very much in love is met de Maddensdoctrine (eigen staatshervorming eerst en eigen centen volledig uitgeven, niet sparen) de federale regering niet helpen. De Wever steekt zijn middelvinger uit naar Leterme. Als ze er federaal niet uit geraken, rot het daar en dat vindt N-VA fijn. Nochtans kan de regering Peeters door bepaalde uitgaven niet te doen en gewoon door een beetje te sparen helpen om die 3%-norm te halen.
Samen met mijn collega’s Dirk Van Mechelen en Sas van Rouveroij heb ik nochtans een oplossing klaar, die we twee weken geleden al lanceerden. Binnenkort zal de KBC immers aan Vlaanderen de 1,7 miljard terugbetalen die het vorig jaar toegestopt kreeg om de bankenstorm te overleven. Minstens de helft van dat geld willen wij aan de gemeenten geven om hun schulden af te betalen ( a rato van 100 euro per inwoner). Dirk Van Mechelen zette in het verleden een succesvolle soortgelijke operatie op. De gemeenten hebben hierdoor minder schuld en krijgen beleidsruimte om nieuwe dingen te doen. Twee vliegen in één klap. Of hoe de vorige Vlaamse minister van begroting de huidige Vlaamse regering uit de nood moet helpen omdat ze nogal weinig inspiratie heeft…
De Vlaamse regering zou nu die operatie kunnen herhalen met de helft of meer van het KBC-geld.
Peeters kan dan zeggen dat hij de gemeenten uit de nood helpt en hoeft niet toe te geven dat hij daardoor onrechtstreeks de stabiliteit van de globale federale financiën helpt.
Leterme kan dan zeggen dat hij iets concreets gerealiseerd heeft op federaal niveau.
Vanhengel haalt dan zijn slag thuis.
De gemeenten juichen.
Iedereen wint.
Of hoe een bescheiden kettentandem Vanhengel-Gatz (met de gewaardeerde hulp van onze vrienden uit Antwerpen en Gent) mee voor financiële en politieke stabiliteit van deze wonderlijke federatie zorgt.
Er zijn politici die zorgen voor problemen en er zijn er die zorgen voor oplossingen.
Er zijn er die praten over samenwerkingsfederalisme en er zijn er die het doen.
|
