Professoren in de politiek, breek me de bek niet open. Alle respect voor hun maatschappelijk relevante academische kwaliteiten, waar de meeste politici niet over (hoeven te) beschikken, maar ik heb nog niet veel hoogleraren een geslaagde omschakeling naar de politieke arena weten maken. De lijst is overigens te lang om op te noemen. Waar zit het probleem? Het is voor een beetje professor eigenlijk relatief makkelijk een allesomvattende nota over een beleidsdomein te schrijven met verstandige oplossingen allerhande (schoolvoorbeeld: de daarom niet oninteressante recente nota van Frank Vandenbroucke over de sociale zekerheid). Maar dan begint het: politiek is niet het equivalent van technocratie maar de zorgvuldige afweging van vele soms botsende maatschappelijke belangen in een abstract begrip dat men wel eens ‘het algemeen belang’ pleegt te noemen. En vele proffen verlagen zich niet zomaar tot een ongrijpbaar concept als algemeen belang, want binnen hun afgebakende krijtlijnen hebben zij ‘Gelijk’. Het probleem is dat er in de politiek geen krijtlijnen bestaan, het speelveld is oneindig.
Ook Boudewijn Bouckaert past in dit rijtje. Beminnelijk en verstandig man, daar niet van, werkt hard, zonder meer verdienstelijk als parlementslid, maar als liberaal strateeg zou men hem vijf frank geven. In feite heeft hij de LDD-kiezers de voorbije dagen ondubbelzinnig stemadvies gegeven: het is over voor LDD, Jean-Marie is moe, boeman Guy Verhofstadt is vervangen door belofte Alexander De Croo, de LDD’ers zullen als verloren zonen/dochters ingehaald worden in de Melsensstraat en het vetste kalf zal voor hen geslacht worden… . Kan tellen als politieke zet.
Wat mij betreft kan er zeker over een hergroepering van Open Vld en LDD gepraat worden. Het zou van de liberalen weer een echte politieke machtsfactor kunnen maken. Maar verder zien we wel. Voorzitter De Croo zegt terecht dat Open Vld nu aan een nieuwe episode begonnen is. Een liberale Wiedergutmachung is daar eerder een gevolg of een mogelijk sluitstuk van, dan wel een premisse.
Ik denk dat Bouckaert en co het begrepen hebben: hoe absoluter je je gelijk wil halen, hoe kleiner en irrelevanter je partij vaak wordt. Het is niet oneerbaar in een grote partij werkbare compromissen te zoeken die je vervolgens als sterke politieke hefboom kan gebruiken.
Anders gezegd, hoe blauwer hoe kleiner. Overigens is diep-, diep-, diepblauw soms nog maar moeilijk te onderscheiden van zwart.
Geef mij dus maar azuurblauw.
Met een paars randje. |
