De Belgische/Vlaamse bevolking groeit als kool de laatste jaren. Meer kindjes, ook meer kindjes die naar school moeten, meer plaatsen op school nodig dus. Daarover ging het deze week in het Vlaams parlement.
Onze minister van onderwijs kwam er uitleggen dat hij het probleem onderkent en dat hij er iets aan gaat doen. Laten we er maar van uitgaan dat hij het meent.
Er is wel één probleempje: hij wil de nood lenigen in Antwerpen en Gent (en in de rest van het Vlaamse land), maar niet in Brussel, nochtans ook zijn eigenste (hoofd)stad. Argument van minister Smet: er zitten nu al te veel anderstalige kindjes in onze Vlaams-Brusselse scholen, dat haalt de kwaliteit naar beneden, we moeten terug naar klassen van minstens een derde Nederlandstalige kinderen. Waar gaat hij die trouwens vandaan halen? Ik vermoed dat hij ze niet zelf zal maken.
Normaal gezien is een minister de hoeder van zijn sector, maar Pascal Smet meet zich liever de rol van paniekzaaier aan. Geen enkele taalwetenschapper of pedagoog kan immers zijn veronderstelling staven dat 30% Nederlandstalige kinderen een kritische ondergrens is waaronder slechts het zwarte gat gaapt. De enige vaststelling die wetenschappers al lang gedaan hebben is dat van zodra de aanwezigheid van blanke autochtonen in een buurt of een school onder een derde zakt, er een witte exodus op gang komt. Dat is dus een sociologische wet die echter geen uitstaans heeft met de taalsituatie in een klas. Kras dat een minister die prat gaat op ‘meten is weten’ zijn beleid ondersteunt met zelf verzonnen stadslegendes, die inspelen op de angstgevoelens bij de mensen.
Gaat Smet dat percentage dan in Antwerpen ook als norm opleggen? In de binnenstad daar heb je immers ook al 60% en meer allochtone kinderen. Consequent blijven, minister.
Het is ook vreemd te moeten vaststellen dat Smet hier regelrecht tegen het regeerakkoord ingaat. Dat stelt dat de Vlaamse Gemeenschap in Brussel aan een derde van de hoofdstedelingen een kwalitatief netwerk op het vlak van onderwijs, cultuur, welzijn, jeugd en sport wil aanbieden. Nu, zelfs in het onderwijs bedraagt ons Vlaams ‘marktaandeel’ t.o.v. de Franstalige scholen in Brussel in het beste geval maar 22% (kleuteronderwijs), dus hebben we nog een groeimarge, niet? Hallo, Pascal?
Het ergste is echter dat Smet wel stelt geen scholen in Brussel bij te willen bouwen maar er niet durft bij te vertellen dat we er in zijn logica vooral zullen moeten sluiten. Hij wil minstens 30% Nederlandstaligen in de klassen, maar in onze lagere scholen zitten nu eenmaal maar een goede 10% kinderen waar Nederlands de enige thuistaal is. Voeg daar nog de kinderen aan toe waar het Nederlands de taal is van een van beide ouders en dan kom je wel ergens tussen 15 en 20% uit, maar ook niet meer. De Smetnorm zal dus leiden tot de sluiting van minstens een derde van onze scholen. Waar of niet, minister? De Brusselse ketjes zullen u dankbaar zijn.
Pascal Smet zegt eigenlijk aan een grote groep allochtonen: voor jullie is er geen plaats meer in onze scholen. Wat vinden zijn partijgenoten Yamilla Idrissi of Fouad Ahidar daar eigenlijk van?
Wie niet beter weet zou denken dat Pascal Smet een harde liberaal is of zich laat leiden door premissen die men in Vlaams-nationalistische milieus gewoon vindt. Omgekeerd heb ikzelf in deze zaak het gevoel dat ik, nochtans geboekstaafd als liberaal en met een ver VU-verleden, dichter bij de socialistische gedachte sta dan hij.
Ik word er droevig van.
Sven Gatz
12 maart 2010
|
