 De jonge topspits van Royal Sporting Club Anderlecht is een intrigerend figuur. Nog een tiener, maar al een vrij nuchtere kijk op het leven, een lijf van staal, een talent voor de goal, sympathieke kop, open en positieve man. Zo één kom je maar heel af en toe tegen. Ik had al het genoegen om door hem persoonlijk verwelkomd te worden op de viering van 50 jaar St-Guido-Instituut, de school in hartje Anderlecht waar hij soms ook nog op de speelplaats scoort en bekijk nu met genoegen de serie die zich op zijn schoolloopbaan focust: ‘De school van Lukaku’.
Knap gemaakt, niet alleen omdat je een sterke hoofdacteur hebt waarrond het verhaal van het-leven-zoals-het-is-in-een-Brusselse-school geweven wordt, maar ook omdat het een verhelderende kijk biedt op wat er zich zoal afspeelt in binnen die schoolmuren.
En wat blijkt? Het leven in zo’n Brusselse school is heel gewoon. Heel gewoontjes. Even gewoon als in een Vlaamse of Waalse school. Ik wist dat eigenlijk al, omdat mijn 3 kinderen ook in zo’n hoofdstedelijke school zitten/zaten, maar het is fijn dat de rest van Vlaanderen dit ook nu ook kan vaststellen.
Natuurlijk is het er niet al koek en ei. De schoolbuurt is niet altijd evident, de veelkleurige en veeltalige samenstelling van de klassen ook niet. Evenmin als de sociale achtergrond (of moet ik zeggen achterstand?) van veel van die leerlingen. Maar fundamenteel verschilt Romelu’s school niet van een andere. Het loont dus de moeite om verder in dergelijke Nederlandstalige Brusselse scholen te investeren, wat door sommigen in twijfel getrokken wordt: ‘er zitten alleen maar migranten die Nederlands op onze kosten leren’… .
Wat de tv-serie ons toont is hoe die jonge Brusselaars met elkaar omgaan, wat ze over ‘andere’ migranten denken, dat ze geen homogeen blok zijn (zoals buitenstaanders altijd maar weer denken en herhalen, zonder veel feitenkennis), dat zij de aankomende middenklasse van Brussel zijn, hoe zij echt de toekomst zijn van deze stad. De serie gaat dus meer dan de makers wellicht voor ogen hadden over hoop.
En dat is goed. Brussel is veel meer dan pion op een strategisch communautair bord. Het is een stad waar mensen leven, samen leven, in goede en kwade dagen.
Merci Romelu. Merci ket.
|
