 Media en politiek, een raar koppel. Politici hebben journalisten nodig om hun ‘waar’ te slijten, als een soort megafoon, een tussenpersoon (medium) tussen henzelf en de massa. Journalisten op hun beurt gebruiken politici graag als drager van het nieuwsvirus, zodat zij nieuws kunnen maken, een scoop(je) kunnen brengen. Soms is het een gezonde relatie met wat afstand, soms ontaardt het in incestueuze praktijken, soms probeert men elkaar ronduit erin te luizen.
Ik ga het hier niet hebben over de Story’s en Dag Allemaals van deze wereld, die het ‘schuldig verzuim’ achten als ze de buitenwereld niet in kennis zouden stellen van de privé-sms’jes van bepaalde politici. Schul-dig ver-zuim. Grote woorden voor een piepklein schaamlapje, commerciële worstendraaierij verpakt als ‘journalistieke principes’.
Toch heb ik deze week mijn wenkbrauwen gefronst. Ik lanceerde een discussienota (lees HIER) over Brussel, samen met Luckas Vander Taelen, die de bedoeling heeft om in het najaar in het Vlaams parlement een debat los te weken over wat Vlaanderen nu eigenlijk met haar hoofdstad wil. We kozen ervoor om een klein interview in primeur aan één krant, De Standaard, te geven i.p.v. een algemene persconferentie. Goed telefonisch gesprek van een half uur, enkele kolommetjes in de maandagkrant, de journalist stelt me de vraag of dit nu onze tegenzet is voor Wallo-Brux, ik antwoord hem dat we eerder een breed inhoudelijk en geen louter institutioneel debat nastreven maar dat nieuwe relatie-afspraken tussen Vlaanderen en Brussel wel het gevolg kunnen zijn na afloop van de parlementaire gedachtewisselingen. Mijn quote hierover krijgt wat meer aandacht dan ik hoopte in de finale tekst in De Standaard, maar geen man overboord, dit is de gebruikelijke agendasetting van de journalist: als er in een nota van een pagina of tien niet voldoende hard nieuws te rapen is, dan breit men er wel zelf wel eens een stukje aan. Men kan dit betreuren, ik kan er nog net mee leven. Zo wordt het spel gespeeld.
Daarna loopt het fout: Belga, De Morgen en Le Soir stellen dat ‘Sven Gatz voor Flandro-Brux pleit als reactie tegen Wallo-Brux’… . Wie de moeite doet om de nota te lezen zal merken dat het daar in de verste verten niet over gaat. Wie in elk geval geen moeite deed waren Belga, De Morgen en Le Soir want geen enkele journalist van deze achtbare media belde me om te vragen of en hoe ik dit wel gezegd zou hebben. Het televisienieuws van de RTBF bracht het zelfs op antenne, als hard nieuwsfeit, zonder me ooit te spreken. De enige die wel zijn werk deed was Christian Laporte van La Libre Belgique die me om de nota vroeg en er vervolgens een uitstekend stukje over schreef. Er bestaan nog vaklui.
Politici maken fouten. Veel zelfs. Die worden breed uitgesmeerd. Dat mag. Journalisten maken ook fouten. Meer dan we denken. Geen haan die er naar kraait. En zeker geen journalist.
|
